![]() |
![]() |
deel 2 |
We doen vanochtend rustig aan. We nemen vandaag de ferry naar het buureiland
Faial en die vertrekt pas om 11.30 uur. We drinken koffie het centrum
van Madalena. En dan gaat het ontzettend hard regenen. We rijden weer
terug naar het B&B en pakken onze koffers. We wachten tot het moment
is gekomen om de auto te gaan inleveren bij Ilha Verde bij de haven en
in te checken voor de overtocht. We checken onze bagage in en wachten in
de vertrekhal. Het duurt wat lang voordat de boot binnenvaart. Het
blijkt ook een veel kleinere boot te zijn dan we eerder hebben gezien.
Er kunnen geen auto’s mee. Vanuit de vertrekhal lopen we over straat
naar de kade en gaan via een loopplank het schip op. Eigenlijk wel
vreemd. Iedereen kan zich in de rij aansluiten en aan boord gaan. Dat
gebeurt niet, voor zover we kunnen zien. Het is erg druk aan dek,
niemand wil binnen zitten. We vertrekken ruim een kwartier te laat. De
overtocht duurt ruim 20 minuten. In Horta op Faial hebben we weer een
auto bij Ilha Verde gehuurd. Het verhuur kantoor is in het
terminalgebouw. Deze keer krijgen
we een
Nissan Micra mee. De rit naar het hotel is zeer kort, nog geen 600
meter. We logeren in de Pousada, in een 16e eeuwse vesting. Deze pousade
is veel mooier dan die in Angra de Heroismo. We hebben - na een upgrade
- een kamer met zeezicht.
’s Middags lopen we langs de jachthaven. Op de pier hebben scheepsbemanningen tegels beschilderd met hun naam en die van hun schip en de datum. Horta is een populaire tussenstop voor zeezeilers, die de wereld rond willen zeilen. We drinken een cocktail bij Peter Café Sport - kennelijk de pleisterplaats voor de zeilers en wannabees - aan de kade en ’s avonds eten we in de Pousada. Het eten is prima en de bediening ook.
Weer: in de ochtend zware regenval, later zonnig en warm. 24 graden
We rijden met de auto in noordelijke richting Horta uit. De weg stijgt
de berg op naar de Miradoura de Senhora de Conceção.
Van hier hebben we een prachtig uitzicht over Horta, maar ook in
Noordelijke richting langs de stranden en de heuvels. We rijden verder
naar de Caldeira. Maar bij São Jãoa maken we een fout en rijden
rechtdoor, waar we rechtsaf hadden gemoeten. We dwalen af, komen een
omleiding tegen en weten na een tijdje niet meer waar we zijn. We vinden
de weg terug, drinken koffie en komen tenslotte bij de rand van de
Caldeira aan. Hier leidt een betonnen tunneltje naar een balkon
met uitzicht op de immense krater. Hij is 2 km in diameter, 500 meter
diep en de vloer heeft een oppervlak van 1000 vierkante meter. Het is
nogal mistig boven, dus een wandeling langs de kraterrand is weinig
aanlokkelijk en niet zonder risico. We rijden een stuk terug en dan
linksaf in noordelijke richting. We komen aan de noordkust van Faial en
rijden dan naar het westen. We stoppen in Praia do Norte voor een lunch en komen
vervolgens
in Capelinhos. Hier vond in 1957 een enorme uitbarsting plaats
onder het wateroppervlak. In de dagen erna verdween het dorp Capelinho
en ontstond een geheel nieuw schiereiland. Veel van de bewoners die hun
huis verloren emigreerden naar Canada en de VS. De vuurtoren van waaruit
de eerste berichten over een uitbarsting kwamen is bewaard gebleven. Aan
de voet is ondergronds een museum gebouwd gewijd aan de beving hier, maar ook
aan andere vulkaanuitbarstingen in de wereld.
We rijden vervolgens langs de westkust terug naar Horta. ’s Avonds eten we in het hotel do Canal, in het restaurant Atletico. Na het eten drinken we een cocktail in Oceanic Café tegenover de Pousada.
Weer: 24 graden en zonnige perioden. Een enkele bui
Na het ontbijt wandelen we Horta in. We lopen in Noordelijk richting en
komen langs het franciscaner klooster en de São Salvador
kerk en vervolgens de markthal. De Praça de Republica is een leuk parkje
met mooie huizen er omheen. De roze huizen behoorden ooit toe aan
aristocratische families. Roze was aan hen voorbehouden. Ook de
brandweer- en ambulance kazerne ziet er mooi uit. We klimmen een beetje
de heuvel op naar de Torre de Horlogio. We drinken koffie en vervolgens
lopen we via de boulevard weer naar de Pousada terug. Het is zondag en
erg rustig op straat. Alle winkels zijn gesloten. We pakken de auto en
rijden de Monte de Guia op, een berg, die op een schiereiland ligt voor
de haven van Horta. Vanaf de berg hebben we een prachtig uitzicht. We
lunchen heel eenvoudig aan de Porto de Pim en drinken wat bij Peter Café
Sport. ’s Middags luieren we wat in het hotel, aan het zwembad. Later
maken we nog een wandelingetje langs de haven en drinken een biertje op
een terras.
’s Avonds eten we in de Pousada, nadat we een witte port in de bar hebben gedronken.
Weer: bewolkt, 22 graden
Vandaag wordt weer een reisdag. De reis start niet zo vroeg, dus we
hebben alle tijd in de ochtend. Na het ontbijt wandelen we naar het postkantoor. Er tegenover
drinken we een kop koffie en kopen daarna nog wat postzegels. We
wandelen weer terug naar de Pousada, via de boulevard langs de haven. In
de Pousada genieten we nog van het uitzicht vanaf ons balkon op de berg
Pico aan de overkant van de zeestraat. Ik maak nog wat foto’s van de
Pousada en dan wordt het tijd om de koffers te pakken, af te rekenen en
te vertrekken. We rijden naar de luchthaven, die bij Castelo Branco
ligt, vlak aan de zee. We zijn ruim op tijd. We worden opgevangen door
iemand van Ilha Verde, die zich over de auto ontfermd en er zonder veel
mededelingen mee wegrijdt. We gaan naar de incheckbalie om de koffers in
te leveren. Het is dan rond 11 uur. We gaan naar boven naar de cafetaria
en eten een tosti met een frisdrankje erbij. Om half 12 worden geroepen
om naar de vertrekhal te gaan. Dat is vrij vroeg, want de vlucht van
SATA is pas om 12.30. De veiligheidscheck van de handbagage is wel heel
streng deze keer. Dan moeten we nog wachten voor het instappen, dat om
12.05 begint. Dat gaat vlot. We lopen naar het vliegtuig en om 12.15
gaan we al de lucht in. We komen om 13 uur aan in Punta Delgada op São
Miguel. Hier moeten we overstappen op de vlucht naar Flores. Het
instappen begint om 13.30 en 13.55 vertrekt het toestel. Om 15.05 landen
we bij Santa Cruz de Flores. De landingsbaan ligt pal langs het stadje.
We moeten ook hier weer onze QR code van het vaccinatiebewijs laten
zien. Het duurt even voor we de huurauto krijgen – we krijgen hier ook
de sleutel van het huisje -, maar dan kunnen we op weg naar ons huisje
in Fajãzinha, aan de andere kant van het eiland. Het is niet ver rijden,
slechts zo’n 15 km. Het eiland is schitterend wat landschap betreft.
Zeer groen en bergachtig. Het lijkt wel tropisch regenwoud. Het is ook
erg vochtig. De weg klimt gestaag en het wordt steeds mistiger en het
gaat ook regenen. Aan de andere kant van het eiland dalen we weer, maar
de nevel blijft. We vinden het Fajãzinha Cottage
(geboekt via booking.com) zonder problemen. Het is een simpel huisje met
twee kamers een keuken en badkamer.
In de koelkast liggen al flink wat levensmiddelen, maar Erik wil koken, dus we moeten nog boodschappen doen. De supermarkt in Faja is niet van het hoogste segment. De Aldi zou zich er nog voor schamen, zo rommelig. Goed vlees is er niet te krijgen. Maar ja, we hebben geen zin om nu nog Santa Cruz of Lajes te rijden. Erik weet er toch nog wat van te maken en ’s avonds laat ik nog even de drone over het dal vliegen.
Weer: op Faial zonnig en warm. Op Flores zwaar bewolkt, regen en 24 graden
We ontbijten en drinken koffie in onze cottage en rijden dan langs de
westkust naar het Zuiden. We stoppen bij een aantal Miradouros, die
schitterende uitzichten bieden op de
kustlijn. We zien daar ook andere toeristen stoppen en daarbij opvallend
veel mannenstellen! Over de hele dag wel 5 en je komt toch al erg weinig
toeristen tegen. Is Flores een geheime Gay Destination? We komen
aan in Lajes de Flores en daar vinden we op aanwijzing van onze
verhuurder Nuno een betere supermarkt. Hier kopen we vlees en brood en
nog wat zaken.
We rijden vervolgens langs de Oostkust weer naar het noorden richting
Santa Cruz. We stoppen weer bij een paar uitkijkpunten en gaan
vervolgens in Santa Cruz koffiedrinken. Dit mag dan wel de hoofdplaats
zijn, het is niet meer dan een dorp met een landingsbaan. We gaan
vervolgens landinwaarts en komen bij een aantal bergmeren in de Caldera.
Ze liggen links en rechts van de hoofdweg naar Faja, dwars over het
eiland. We beginnen bij Lagoa da Lomba. Vervolgens rijden we door naar
het Lagoa Rasa en het Lagoa Funda. De meren zijn niet erg diep en liggen
ver boven de zeespiegel. We rijden vervolgens naar het Lagoa Seco, dat
helemaal droog staat. Daar ligt dan tegenover het Lagoa Comprida,
waarvoor we een eindje moeten lopen over een bergpad om over de rand van
het meer te kunnen kijken.
Dan krijgen we trek en rijden we naar Fajãzinha om te gaan lunchen bij
Pôr do Sol. Dat bevalt goed en we reserveren
meteen voor morgenavond. Na de lunch gaan we naar ons huisje en rusten
even uit. In de namiddag rijden we naar een watermolen vlakbij, waar nog
meel wordt gemalen. Daarna rijden we door naar Fajã Grande voor een kijkje
bij de watervallen. De grootste waterval valt in een poel, de Poço
de Bacalhão, waarin gezwommen kan worden. Kennelijk is het water
steenkoud, want de zwemlustigen gaan zeer voorzichtig te water.
Dan rijden we een stuk terug voor een fikse wandeling naar de Poço Ribeira do Fereira. Het gaat 600 meter omhoog over een ruig stenen pad. Maar de beloning is eenmaal boven aangekomen groot: een prachtig bergmeer, waarin een stuk of vijf watervallen in neerstorten. En dat in een fel groene omgeving. Prachtig. Na dit klimwerk gaan we weer terug naar de cottage en kookt Erik weer zelf.
Weer: zonnig, 24 graden
We ontbijten en drinken koffie. Vervolgens
rijden we naar Santa Cruz. Daar drinken we koffie en gaan op zoek naar
ansichtkaartjes. Dat is onbegonnen werk. Dat hebben ze hier niet.
Onderweg stoppen we in Fazenda da Cruz en op verschillende Miradouros
voor uitzicht op de kustlijn en de het eiland Corvo dat zo’n 21 km
verderop ligt. Corvo is het meest afgelegen eiland van de Azoren. Er
wonen maar 340 mensen. Punta Delgada is het “eind van de wereld” van
Flores. Het dorp, hoewel het grootste van het eiland, stelt niet veel
voor en de weg houdt hier op. Bij de zeer kleine haven is een
kampeerterrein en daar eten we een burgertje. Daarna gaan we via de weg
door het binnenland over de bergen richting Fajal Grande. Na een tocht
over de bergrug bij het Lagoa Branca. We rijden door naar de ER2-2 en
slaan rechtsaf. De volgende afrit is naar Laoga Negra en Lagoa Comprida.
Het zwarte meer is duidelijk zwart van kleur en andere niet. Het Lagoa
Negra
is met 108 meter
ook het diepste meer op Flores. We rijden naar een uitzichtpunt op een
hoge klip. Na het uitzicht rijden we terug naar de hoofdweg en rijden
vervolgens naar ons huisje in Fajazinha.
In de middag rijden we naar Faja Grande voor een duik in de zee. Ik probeer de piscina naturais van Faja Grande, maar er is een venijnige onderstroom. Waarschijnlijk kun je nooit de oceaan opgesleurd worden, maar ik ben er snel klaar mee. Ik ga uit het water. Anderen maken aanstalten om het water in te gaan, maar doen het toch niet.
’s Avonds eten we bij Por do Sol. Waar we gisteren ook geluncht hebben. Het eten is goed, maar wel teveel.
Weer: 24 graden en zonnig. Hier en daar bewolking. Droog
![]() |
Andere Reisverslagen | ![]() |
terug | verder |