|
Rotterdam-Amsterdam-London-Los Angeles-Auckland: 33:15
uur onderweg
19-21 november 2002
We gaan met de trein van 8:26 vanaf Blaak naar Schiphol. Treinreis
verloopt vlekkeloos. Onze vlucht vertrekt met een kwartier vertragi ng om 11:45 naar
London. Daar stappen we over op Air New Zealand naar Auckland via Los Angeles.
We vertrekken om 15.00 uur en na 9:00 uur komen we in
LA aan. We moeten door de
immigratie en daarna weer naar de vertrekhal om te wachten op het vervolg van
de vlucht. Daarbij moeten we goed opletten dat we de immigratieformulieren goed
invullen. Eén foutje betekent opnieuw invullen en achteraan aansluiten. Om 8:00pm
vliegen we weer verder voor nog eens 12,5 uur in de lucht. Uiteindelijk komen
we dan om 5:45 aan in Auckland. We zijn behoorlijk moe, maar niet echt
uitgeput. We nemen een shuttle busje naar de Bed & Breakfast in Herne Bay. Herne
Bay is een rustige wijk met veel mooie houten villa’s. We blijven 2 nachten in
de Moana Vista en worden verwelkomd door
Tim een van onze gastheren. We kunnen
daar gelukkig meteen naar bed. We slapen tot een uur of 1 's middags. Een
beetje verdwaasd maken we een wandelingetje in de buurt over Ponsonby
Road. Dat is de slagader van de naburige wijk Ponsonby met tal van
restaurants, café's en leuke winkels. We
lunchen in een café en drinken wat koffie bij Starbucks.
Weer terug naar de B&B. 's avonds eten we bij Estasy een aardig restaurant
aan Ponsonby Road. Het is vandaag een
zonnige dag geweest, met zo'n 20 graden. 's avonds koelt het behoorlijk af. We
bellen om half tien naar huis om te melden dat alles goed gaat. Daarna gaan we
rond 10 uur slapen.
22 november 2002
Na een zeer diepe slaap ontbijten we in de B&B. Fruit, yoghurt, toast en
cereals, toegewijd gepresenteerd door Tim. Na
het ontbijt wachten we op Ian onz e Internetvriend uit
Auckland, die ons vandaag een beetje
door de stad zal leiden. Auckland is de grootste stad van Nieuw Zeeland met
ongeveer 1 miljoen inwoners. Daarmee woont ruim een kwart van de 3,8 miljoen
Kiwi's in deze stad. Om half elf Ian bij ons. We wandelen naar het centrum
waar we eerst koffie drinken. We maken kennis met de moderne Nieuw Zeelandse
koffiecultuur met haar eigen terminologie. Een espresso heet Short Black
en een dubbele espresso uiteraard Long Black. Met veel melk er bij wordt
dat een soort koffie verkeerd: Flat White. Daarnaast is er uiteraard
Capuccino die met chocola Mochaccino wordt genoemd. De melkachtige Café
Latte krijg je meestal in een glas, maar soms ook in een kom.
We gaan de
Skytower beklimmen.
De Skytower is de hoogste toren op het zuidelijk halfrond en met 328 meter ook
een van de hoogste ter wereld. Het is regenachtig weer en aanvankelijk is het
uitzicht beperkt. Maar dan klaart het aardig op en kunnen we ver kijken. Ian leg t uit wat we zien. Het is een mooi gezicht. We gaan van het grote
observatiedek naar het hoger gelegen dek (voor $3 extra). Het uitzicht is niet
veel beter, maar het is het er wel rustiger. Na het uitzicht genoten te hebben
gaan we lunchen in een grote boekenzaak, Whitcoulls. Daarna gaan we op weg naar het
Waterfront. Daar is het een drukte van belang vanwege de
Louis
Vuitton cup. De
winnaar van deze zeilwedstrijd mag Team New Zealand uitdagen voor de
America's
Cup. Het zeilen is een serieuze aangelegenheid, met grote loodsen voor de
boten, verborgen kielen etc. De meeste teams hebben zelfs een eigen
souvenirwinkel en mode-lijn. Ook de Amerigo
Vespucci, het zeilschip van de Italiaanse marine
ligt in de haven. We lopen verder door het Albert Park, waar druk wordt gesport
(cricket, rugby, voetbal) en dan weer terug naar het pension. We nemen afscheid
van Ian. We nemen even rust. We eten 's avonds bij
een Thais restaurant, Erawan. Lekker eten en goed bediend. Later op de avond bezoeken we de
locale gay bar (Surrender Dorothy), die afgeladen vol is. Gezellig. Om half
twaalf zakken we weer af naar het pension.
Daarna slapen...
Het weer was wisselend. Eerst bewolkt en regen,
daarna opklaringen en perioden met zon. 19-20 graden.
Auckland
- Coromandel - Whitianga: 172km
23 november 2002
Na het ontbijt en wat gezellig kletsen met onze gastheren Tim en Matthew
gaan we met een taxi naar Budget om de auto af te halen. Het is een Toyota
Camry geworden, een ruime auto. We rijden naar het Coromandel schiereiland. In
het begin is het nogal druk op de weg, maar na Thames wordt het rustig en volgt
de weg de kustlijn. Een prachtig gezicht. De zon schijnt volop en de temperatuur
loopt op tot zo'n 20 graden. We volgen de kust tot aan Coromandel
Town, waar we lunchen. Na de lunch gaan we naar de Drive Creek Railway. Een uit
de hand gelopen hobby-project van een pottenbakker. Het is een smalspoorbaan de
bergen in. Oorspronkelijk bedoeld voor het vervoer van klei, nu een
personentreintje, dat leidt naar een mooi uitzichtpunt. De route is voorzien van allerlei werkjes van de pottenbakkerij.
Na de treinrit rijden we door Whitianga aan de oostkust van het
schiereiland. Het weer is hier een stuk minder mooi. Bewolkt en regenachtig. In
Whitianga nemen we onze intrek in de YHA-jeugdherberg, On the Beach
Backpackers Lodge, waar we een piepklein 2 persoonskamertje krijgen. Met
uitzicht op zee - dat wel.
We wandelen naar het centrum om wat rond te kijken en een drankje
te drinken. Daarna eten we bij the Fireplace. We lopen daarna weer terug naar de
Hostel.
24 november 2002
Vannacht en vanmorgen regent het pijpenstelen. Het stormt bovendien behoorlijk. We gaan ontbijten bij Café Nina. Heerlijk en uitgebreid.
Dan is het inmiddels droog geworden en rijden we naar Cathedral Cove. D.w.z.
naar een parkeerplaats in de buurt. Van hieraf is het een goede drie kwartier lopen naar het
strand van de cove (baai). Een prachtige wandeling met mooie uitzichten, die stijgt en
daalt. Cathedral Cove zelf is ook prachtig met een mooi doorkijkje door de
rotsen. Vervolgens lopen we hetzelfde pad weer terug. We rijden
naar Shakespeare point. Vandaar hebben we een mooi uitzicht over de kust en op
Whitianga. Om 4 uur gaan we wat drinken in het dorp bij
Salt (leuke barman), waarna we naar Hot Water Be ach rijden. Dat is een strand
waar vanaf een half uur voor laag tij tot een half uur erna een warm waterbron
aan het oppervlak komt. Je kunt er een kuil graven (we lenen
een spade van de Jeugdherberg)
waarin er automatisch
een warm of liever gezegd heet bad ontstaat. Heel bijzonder.
Daarna rijden we weer terug en eten bij Salt, waarna we later op de
avond nog wat drinken in een bar. Op deze zondagavond is het ontzettend stil.
Whitianga
- Rotorua: 222km
25 november 2002
Na het ontbijt in café Nina rijden we richting Rotorua. Het is
maar 220 km maar de wegen z ijn nogal kronkelig en we komen er pas na 3,5 uur
aan. We nemen onze intrek in de (gay) B&B van Warwick en Michael, Ascot
Villa genaamd. Gelegen in
een rustige villawijk. Het huis staat vol met prullaria, maar de gastheren zijn
zeer gastvrij en behulpzaam.
Rotorua is vooral bekend vanwege zijn vulkanische activiteit en dan
met name het grote aantal thermale bronnen, modderpoelen en geysers. Rotorua
ruik je voordat je het ziet. Er hangt een doordringende zwavellucht (rotte
eieren), maar na een tijdje wen je daar aan. Ook is dit een plaats waar de Maori
tradities hoog worden gehouden.
In de middag gaan we naar het NZ Maori Arts en Crafts
Institute,
ook wel Whakarewarewa genoemd, kortaf Whaka.
Hier krijgen we een rondleiding met betrekking tot houtbewerking en de Maori
cultuur. Aan het institutuut worden zo'n 30 jonge mannen (absoluut geen vrouwen)
opgeleid in de kunst van het houtbewerken volgens Maori tradities. Op deze
manier wordt dit cultuuraspect in leven gehouden. Daarna worden we met een
treintje langs de geysers Prince Of Wales' Feathers en Pohutu ("big
splash") geleid, die ook op
het terrein liggen. De Maori gids vertelt haar verhaal vol trots.
's avonds eten we bij La Vega,
een moderne tent. Eten is prima. Terug naar het B&B.
|