100 jaar architectuur in Rotterdam

1981: Willemsbrug

Cor Veerling

 

In 1878 worden de Willemsbrug en de Willemsspoorbrug - genoemd naar Koning Willem III - over de Nieuwe Maas in gebruik genomen. Samen met de Koninginnebrug en de Hef over de Koningshaven vormden zijn als Maasbruggen, de eerste vaste oeververbinding in Rotterdam. De aanleg van deze bruggen onderstreept de sprong die RotterdamOude Willemsbrug maakt naar de linker Maasoever. Tot die tijd had de ontwikkeling van de stad zich uitsluitend afgespeeld op de rechter Maasoever. De onstuimige groei van de handel met het industrialiserende Ruhrgebied, maakt het noodzakelijk dat de Rotterdamse haven grootschalig zou worden uitgebreid. Op de Noordoever was daarvoor geen ruimte. De zakenman Pincoffs voerde campagne voor de sprong naar zuid tegen de weerstand van de traditionele handelselite in. Pincoffs wint het pleit en er wordt een begin gemaakt met de ontwikkeling van havens op het eiland Feijenoord. Die ontwikkeling werd door particuliere bedrijven ter hand genomen, met als voorwaarde dat de gemeente een vaste oeververbinding zou realiseren. In 1877 kwamen, in het kader van het regeringsplan om de spoorlijn Amsterdam-DenHaag-Rotterdam aan te sluiten op de lijn die vanuit Antwerpen naar Nederland liep, de spoorbruggen gereed. Binnen enkele decennia werd de Willemsbrug door het toenemende verkeer een verkeersknelpunt. Dit werd in 1940 enigszins opgelost door de aanleg van de de Maastunnel. In de jaren 70 van de 20e eeuw wordt de Willemsbrug weer ontoereikend om het verkeer te verwerken. Er wordt begonnen met het ontwerp van een nieuwe Willemsbrug. De brug dient voor lokaal verkeer. Doorgaand verkeer wordt via de Brienenoordbrug (1965) en de in 1967 geopende Beneluxtunnel geleid. De brug wordt 100 meter ten oosten van  de oude brug gebouwd en via een chicane aangesloten op de Koninginnebrug, die het Noordereiland met Rotterdam Zuid verbindt. Ook op de Noord oever maakt de weg, om de Oude Haven te sparen, een Z-bocht om via de Verlengde Willemsbrug over de Wijnhaven aansluiting op de Blaak te geven: de "lus van (wethouder) Linthorst". De oude Willemsbrug wordt vervolgens gesloopt. Alleen de oude bruggenhoofden resteren nog. In 1992 wordt de spoorbrug vervangen door de Willemsspoortunnel. 

De nieuwe Willemsbrug moest een op een hoogte van 12,5 meter boven NAP krijgen, maar vanwege te hoge kosten werd dit bijgesteld naar 11,5 meter. Uit zes ontwerpen werd het goedkoopste gekozen. Het brugdek van de nieuwe brug wordt gedragen door een stelsel van trekstangen, die naar twee A-vormige rode pylonen zijn gespannen. Deze pylonen fungeren als een soort poorten fungeren. Architect Veerling had liever één pyloon gemaakt, net als de latere Erasmusbrug heeft. De pylonen zijn 65 meter hoog en staan 260 meter uit elkaar. Het wegdek is licht gebogen. De noordelijke oprit is als viaduct uitgevoerd, waaronder een discotheek is gebouwd. In 1981 wordt de brug door prins Willem-Alexander geopend. 

Tussen het oude bruggenhoofd van de Willemsbrug en een oude pijler van de spoorbrug hangt een sculptuur van Auke de Vries (Maasbeeld), dat door de Rotterdammers "de Waslijn" wordt genoemd. 

 


Ook opgeleverd in 1981:

Wollefoppenpark Bakker & Bleeker
Kantoor Ernst & Young (vh Moret & Limperg) J. Hoogstad
Medisch Centrum Oude Westen-Cool Loerakker, Rijnboutt, Ruijssenaars
Woningbouw Gaffelstraat/ St Mariastraat Van Wijngaarden
Uitbreiding Laurenskerk W. Quist

 

 

 

 

Andere projecten van Cor Veerling:

In Rotterdam:

Metrostations Rijnhaven, Maashaven, Zuidplein 1968
Metrostation Slinge 1970

 

100 jaar Architectuur- overzicht
terug verder